แพ้

รายการวิ่งวันฉัตรมงคลรายการนี้เหมือนเป็นรายการที่ไม่ค่อยได้เตรียมการล่วงหน้ามากนัก เพราะกว่าจะเห็นสื่อประชาสัมพันธ์ก็ใกล้ถึงวันแข่งมากแล้ว ก็พอเหมาะสมกับคนวิ่งที่ไม่ค่อยได้วางแผนระยะยาวนัก เพียงแต่ตั้งใจว่าเดือนนี้จะต้องลงให้ได้มากกว่าหนึ่งรายการ ถ้าเป็นไปได้อาจจะถึงสามงานเพื่อชดเชยที่อู้ไม่ยอมวิ่งในเดือนกุมภาและเมษาที่ผ่านมา งานนี้เดิมจัดเป็นประจำที่สวนลุมพินี แต่ด้วยเหตุการณ์บ้านเมืองที่ผิดปกติอยู่ในเวลานี้ผู้จัดเลยย้ายมาจัดที่กระทรวงสาธารณสุขแทน ก็นับเป็นโชคดีที่ผมจะได้วิ่งในที่ใหม่ๆ ไม่ซ้ำเดิมอีกครั้ง

ก่อนงานมีรายการรับสมัครและมีแสดงเต้นออกกำลังกายโชว์ รวมทั้งแนะนำผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่าน ฟ้าเริ่มสว่างจนผมนึกสงสัยว่านี่มันเป็นเพราะฤดูร้อน หรือว่างานนี้ปล่อยตัวช้ากว่ากำหนดกันแน่ เมื่อได้สัญญาณปล่อยตัวผมเริ่มออกวิ่งจากกลุ่มกลางๆ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกกดดันจากนักวิ่งรอบข้างให้เร่งฝีเท้าเร็วกว่าปกติเล็กน้อย การออกวิ่งในบรรยากาศฟ้าสว่างแดดจ้าเป็นบรรยากาศที่ผมไม่คุ้นเคย แต่คงต้องทำใจให้ชินไว้สำหรับการวิ่งช่วงเดือนสองเดือนนี้

เส้นทางรายการนี้ดูจะงงๆ เราวิ่งวนรอบกระทรวงผ่านสองกิโลเมตรแรก ก่อนที่จะได้ออกมาวิ่งแข่งกับรถราบนถนนติวานนท์ ผมวิ่งตามนักวิ่งใส่เสื้อแดงที่วิ่งท่าสบายๆ อยู่ข้างหน้า ซึ่งผมกำหนดเป็นเป้าหมายที่จะวิ่งตามไม่ให้ห่างเกินยี่สิบเมตร ไม่นานเส้นทางก็วกกลับเข้าไปที่วงเวียนหน้าโรงพยาบาลศรีธัญญาอีกครั้ง ผมรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจนต้องชะลอหยิบน้ำดื่มที่กิโลเมตรที่หก ปล่อยให้เป้าหมายเสื้อแดงทิ้งห่างออกไปไกล

แต่ละกิโลเมตรดูช่างยาวไกล เส้นทางวิ่งกลับเข้าไปวนย้อนศรในกระทรวงอีกครั้ง ผมชะลอรับน้ำอีกครั้งที่กิโลเมตรที่แปด ได้ยินเสียงตัวเองหอบหายใจแรงและถี่ พร้อมกับความล้าของขาทั้งสอง เหงื่อท่วมเสื้อเหมือนกับเพิ่งเดินผ่านถนนข้าวสารตอนเทศกาลสงกรานต์ แล้วสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้

ผมเดิน

ระยะทางประมาณห้าร้อยเมตรดูจะไม่ไกลเท่าไหร่เมื่อเทียบกับระยะวิ่งทั้งหมด แต่ผมคิดว่าเวลาที่วิ่งกับเดินบนระยะนั้นจะแตกต่างกันมากพอสมควร ผ่านจากจุดกลับตัวสุดท้ายก่อนเลี้ยวเข้าทางตรงสู่เส้นชัย ผมตัดสินใจออกวิ่งอีกครั้ง การเดินเข้าเส้นชัยคงดูไม่งามเท่าไหร่ นักวิ่งรุ่นใหญ่เสื้อฟ้าวิ่งช้าๆ อยู่ข้างหน้าแต่ผมกลับไม่มีกำลังที่จะแซง ได้แต่รักษาระยะห่างและตามเข้าเส้นชัยไปพร้อมๆ กัน ดูเหมือนน้าเขาจะได้ที่ห้าในรุ่นค่อนข้างสูงวัย

ที่เส้นชัยมีคนคอยแจกเหรียญและโบรชัวร์งานวิ่งอื่นๆ เหรียญรายการนี้ไม่งามไม่เด่น เหมือนกับขาดการเอาใจใส่ออกแบบ แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้อที่น่ารังเกียจอันใด ใน collection หนึ่งย่อมประกอบด้วยชิ้นที่เด่นชิ้นที่มีค่า กับบางชิ้นที่ธรรมดาๆ ที่มีไว้เพื่อที่จะช่วยเป็นตัวเปรียบเทียบให้เห็นว่าของที่ดีนั้นดียังไง

เรื่องที่ผมรู้สึกผิดหวังตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านก็คือการหยุดวิ่งแล้วเดินพักในระหว่างการแข่งนั่นมากกว่า ในระหว่างการแข่งขันผมยังไม่รู้สึกผิดหวังอะไรมาก แค่รู้สึกสบายที่ได้พัก แต่หลังจากเข้าเส้นชัยและเริ่มคิดทบทวนเหตุการณ์แล้วกลับรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ การมาแข่งวิ่งผมไม่ได้มาวิ่งแข่งกับใครนอกจากการพยายามทำสถิติส่วนตัว และการเอากำลังใจมาสู้กับข้อจำกัดด้านร่างกายของตัวเอง

ครั้งนี้ผมแพ้จริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมวิ่งไม่ถึงเส้นชัย

อาการยางแตกครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะโทษสาเหตุอะไร ความคิดแก้ตัวข้อแรกคือความสงสัยในระยะทางที่อาจจะมากกว่า 10.55 กม. ซึ่งเมื่อกลับมาเช็คกับแผนที่ก็พบว่าเป็นข้ออ้างที่ใช้ไม่ได้ เพราะปรากฏว่าระยะทางจริงสั้นกว่าที่ประกาศไว้ด้วยซ้ำ หรือจะเป็นเพราะอากาศร้อนผิดปกติ การนอนไม่พอ หรือการไม่ยอมฝีเท้าด้วยความหวังจะทำเวลาต่ำกว่าห้าสิบให้ได้

ไม่ว่าจะสาเหตุใดๆ ผมคงต้องกลับมาซ้อมให้หนักและนานกว่านี้ เพื่อให้มั่นใจว่ารายการหน้าจะไม่ “แพ้” อีก

มูราคามิช่วยด้วย

วันที่ 5 พ.ค. 2553

รายการ: เทสโก้โลตัส เดิน-วิ่งเพื่อสุขภาพเนื่องในวันฉัตรมงคล 

ระยะทาง: 9.6 กม.

เวลา: 52:20 นาที